We wisten niet waar we het hadden van ’t verschieten toen we ‘eindelijk’ nog eens een authentiek en waar gebeurd verhaaltje uit het goeie Merksplasse dorpsleven op onze mail kregen.
De schrijver van het stukje wenst onbekend te blijven. Naam en adres zijn evenwel bij de redactie ten overvloede bekend. En zijn ter beschikking op eenvoudige aanvraag. We kunnen enkel zeggen dat het hier gaat om een gemeentepolitieker die te gelijkertijd voorzitter en enig lid is van de fractie van een oppositiepartij, bijzonder ecologisch getint van kleur. Er nog bij vertellen dat ie nog wat bijklust in de sociale sector. Meer kunnen we u echt niet meegeven.
Het verhaal dus.

We schrijven 11 november 2008. Herdenking van het einde van de Eerste Wereldoorlog middels o.a. een plechtige eucharistieviering in de kerk. Waarop ondermeer aanwezig, de finefleur van Merksplas.
Plots een ogenblik met hoog dramatisch gehalte. Uw pastoor en ex-brandweerman Gaston, vergeet de communie te geven aan onze pompiers. Voor de gelegenheid met z’n allen in gala-uniform verkleed.
En dan doet er iemand wat zo iemand geacht wordt te doen in momenten van hoge nood en rampspoed. Kalm blijven, het overzicht bewaren, afgemeten optreden in functie van de omvang van de miskleunigheid. Oonzen Buirger dus, die spoorslags Gaston achterna schiet en hem wijst op het aangerichte onheil. Gaston dan weer op zijn beurt achter pater Tom aan, die reeds vergevorderd op weg was om ons Heer bij te zetten in de geborgenheid van het tabernakel. Ook voornoemde pater doet wat hem te doen staat, keert resoluut de pas en verschaft onze jongens naar recht en verwachting het goddelijk Voedsel.

Na de herdenkingsdienst worden de deelnemers geacht zich ingetogen en processiegewijs naar de monumenten der gesneuvelden te begeven. Op het eerste zicht was dat ook zo, maar volgens onze verslaggever werd er binnensmonds maar duidelijk verstaanbaar, voor de naaste omgeving de gebeurtenis stevig belachen en becommentarieerd. Zo zou gemeentesecretaris en Dries Couckhuyt Oonzen Buirger hebben aangewreven het beginsel van de ‘scheiding tussen kerk en staat’ te hebben vertild. Zeer geleerde praat dat van die scheiding, eigen aan secretarissen. Die hebben daar dan ook lang voor naar school moeten gaan. Wij simpelen van geest, maar die wel het Rijk der Hemelen zullen binnengaan, hebben het moeten opzoeken. En kunnen zodoende dan ook in mensentaal zeggen dat het er eigenlijk op neer komt dat de pastoor zich niet moet liggen moeien in het gemeentehuis. Andersom moet de burgemeester uit de kerk blijven. In hoeverre Oonzen Buirger in deze met die bewuste scheiding de vloer heeft aangeveegd, wie zal het zeggen? Aan de oppositie om misschien den één of andere gewillige in de volgende gemeenteraad eens een interpellatieke te laten doen.

 Ook onze correspondent had naar eigen zeggen zijn duit in de fluisterzak gedaan. Door genoegzaam vast te stellen dat Oonzen Buirger blijkbaar ook bekommerd is om het zielenheil van zijn personeel. Het heil der zielen. Van het personeel. Kun je nogal wat kanten mee op, met zukke uitspraak. Vooral met diejen ‘blijkbaar’. Zullen daar misschien dan ook maar beter niet verder op in gaan. Evenmin op het vermoeden dat daar in die processie allicht nog meer gefluisterd is. Maar misschien niet voor publicatie vatbaar.